نگم برات...

جوریییی از ی سریا متنفرم ک خودمم موندم از زیادی این حجم تنفر

برن گم شن نه نه اشتب شد من برم گم شم.... بعله بنده چندین ساله ک همش دعا میکنم برم گم و گور شم دیگرانم خوش و خرم باشن ولی من نباشم....شدیدا خستم چندین ساله ک خستم ولی این چند وقته بی حوصله تر و خسته تر شدم.

میرم تو اینستا یا وقتی با دوستام میحرفم میبینم حالشون خوبه و زندگی من هر روز سگی تر از دیروزه (DOG's LIFE#) غمم میگره ک کی شرایط بهتر میشه ؟! ناشکری نمیکنم همیشه خدارو بخاطر سلامتی و این جور چیزا شکر میکنم ولی این همه یکنواختی و استرس داره از پا درم میاره ولی تنهایی .... چندوقت پیش ی دعوای سخت داشتم ک طرف مقابل خیلی چیزا گف ک هنوزم ک هنوزه وقتی بهش فکرمیکنم دلم پیچ میخوره! مگه ی ادم چ قدر میتونه لجن باشه ک این طور خوردت کنه؟؟ واقعا میگم وقتی بهش فکرمیکنم اشک تو چشام جمع میشه حرفای خیلی بدی بود و من شرمندم ک باید از غم وغصم اینجا بنویسم ولی تنهایی خیلی بده بدتر از اون اینکه ک دور و ورت پر باشه ها ولی بازم تنها باشی....

هدف خدا از خلقت من چی بوده؟!(تاثیرات دعوا چند وقت پیشه ک باعث شده ب ی پوچی بزرگ برسم و از خودم متنفر شم)